Zaterdag 28 maart en zondag 29 maart: overtuigende Palmenconcerten

zat, 28/03/2015 - 20:00
Zaterdag
Het was een regenachtige, koude dag, maar binnen in de Lux scheen niet alleen de zon. Ook de maan, Mercurius, Jupiter, Mars en zelfs Saturnus waren van de partij. Onder het motto ‘The Dark Side of the Moon’ was onze ‘concertzaal’ mooi volgelopen.
 
Ondersteund door al die fans, begonnen we geconcentreerd met de snelle en virtuoze mars van Jan Van der Roost, ‘Mercury’. Vooral de trombones brachten hun dynamische passage met verve, waarop de hele fanfare de grandioze finale inzette.
En dan volgde één van de drie langere stukken. De Britse componist Paul Lovatt Cooper vertelt over ‘The Dark Side of the Moon’ het volgende: “De maan is een zeer eenzame plek, desolaat en ruig. Vooral de andere kant van de maan, de kant die we niet zien, zette me aan het denken. Welk een griezel moet het zijn, als je volledig alleen op de maan staat met enkel de duisternis om je heen?” Zijn rustig opbouwende werk greep vele toehoorders naar de keel. Met de gedragen ‘Jupiter Hymn’ uit ‘The Planets’ van Gustav Holst kwam het publiek even op adem.
 
 
En dan kregen ze het hoofdgerecht, Philips Sparke’s ‘Three Extraordinary Journeys’. Onze Britse hofcomponist had op basis van drie boeken van Jules Verne een spectaculair geheel uit zijn hoed getoverd, eentje waarvoor onze muzikanten op de tippen van hun tenen moesten spelen. En dat lukte, want daarna waren we het er allen over eens dat we dit ‘nog nooit zo puntig en zwierig hadden gespeeld’. Na de herontdekte mars van de Amerikaanse grootmeester John Philip Sousa, ‘The Transit of Venus’, waren we aan de pauze toe.
 
Het nieuwe en jonge JOLO 
 
Na de pauze was het de beurt aan de jeugd. Ze hadden hun band herdoopt tot ‘JOLO’ wat niet staat voor ‘you only live once’, maar voor ‘Jong Origineel en  Leuk Orkest’. In hun nieuwe t-shirts en onder leiding van Jorrick Saelen, brachten ze een gedreven set met drie nummers. ‘Fun fever’ ging vlot van start. ‘Chasing the Mob’ is een toffe compositie van de Mechelaar Patrick Verhaegen, die hierin een vlotte deun uit een avonturenfilm koppelt aan een Siciliaans volkslied. Met het bekende ‘Yakety Sax’ kregen de jongeren de zaal aan het klappen. Na een warm applaus, mochten we van een bisnummer genieten. 
 
Het tweede deel van de grote fanfare was luchtiger dan deel één. Tijdens het lange ‘Saturnalia’ van Ben Haemhouts voelde je je opgenomen in een groot volksfeest. Maar voor velen was onze versie van ‘Life on Mars’ van David Bowie het hoogtepunt van het concert. De verschillende instrumentengroepen namen de melodie telkens rustig en gedragen van elkaar over. 
 
Misschien heeft het publiek er niets van gemerkt, maar er was minder concentratie. Enkele muzikanten zaten duidelijk met de match van de Rode Duivels in hun hoofd, die juist begonnen was. Tussen de nummers door werd bezitters van smart phones gevraagd naar de stand. Iedereen wist dat Fellaini het eerste doelpunt had gescoord, een beetje later Benteke, … 
De beelden die Johan Van Vlerken en zijn schoonvader Guido Canfyn projecteerden op de twee schermen naast het podium hadden stijl: ze sloten mooi aan bij de muziek zonder die weg te drukken. 
 
 
Voorzitter Francis worstelde zich met een gezwollen keel, maar heel heldhaftig door zijn speech. En dan kwam ‘Venus’, de hit van Shocking Blue (in bewerking van onze dirigent Patrick). Dat was voor anderen dan weer het toppunt van de avond. 
De JOLO-jongeren zetten zich daarna bij de rest. Deze versterkte fanfare wuifde het publiek uit met het thema van ‘Star Wars’. Na het concert zweefden we licht euforisch rond, door al die lof voor het aangename concert. 
 
Zondag
 
Zondag bleef het maartse nattig waaiweer aanhouden; opnieuw zat de Lux mooi vol en was het concert goed. “Voor een keer kon je weinig verschil aangeven tussen de twee dagen. Zaterdag en zondag waren allebei goed”, was het algemeen gevoel. Maxime sprong in voor de speech die voorzitter Francis niet meer door zijn opgezwollen keel kreeg. En natuurlijk bleven vele muzikanten iets langer plakken om dat contente gevoel wat langer aan te houden.
 
Afbreken op maandag
 
Veel handen maken licht werk. Niet alleen bij de opbouw dinsdag, ook bij de afbraak maandag doken een tiental dappere helpers op. Maandagnamiddag begonnen we om half twee; rond drie uur kon er al geklonken worden op ‘a job well done’. Ervaren handen haalden de lange toneeldoeken af of zetten de zware podiumelementen weer op de karren. Benny Horemans klom gezwind de ladder op en af en zuchtte daarna: “Mijn rug is volledig bezweet. Heb ik gisteren dan zoveel gedronken?” Voorzitter Francis, nog altijd met die zwaar ontstoken keel, drukte zich die maandag zo uit in een mailbericht: “De namiddagploeg heeft zodanig hard gewerkt dat alles reeds gedaan is. Dit is goed nieuws, zo hoeven we deze avond niets meer te doen, en kan iedereen rustig thuisblijven. Schitterend teamwork was het deze namiddag !!!!”