Geschiedenis van de fanfare

1872-1945 

 

1872-2012, 140 jaar fanfare Herenthout ! 
Dit kan voor onze redactie niet onopgemerkt voorbij gaan. We maakten dan ook van de gelegenheid gebruik om eens even in het archief te duiken. Deze fantastische ontdekkings-tocht over de geschiedenis van onze fanfare hebben we voor u in een 3-delige reeks neer geschreven. In dit eerste deel bekijken we de periode 1872-1945.

De Wimpegalm

 
Het begon allemaal in 1870, een jaartal dat geschiedenis heeft gemaakt. Oorlog in West-Europa. De Pruisen hebben de Fransen verslagen. Een paar honderd kilometer ten noorden, te Herenthout, was men vredelievender. Men leefde er rustig tussen heide en dennen. Radio- en T.V.-berichten verstoorden toen de rust nog niet, GSM en internet waren nog lang niet uitgevonden. Men zong en danste er nog de oude Kempische volksliederen. En toch voelden onze voorouders een drang naar schoonheid en kunst: er ontbrak hen wat, er werd gedacht aan zang en muziek! En zo kwamen zij tot de stichting van zangmaatschappij “De Wimpegalm”. In teksten van die tijd wordt het als volgt beschreven: 

“Onze gemeente, onder opzichten van akkerbouw en koophandel, met recht als eene der schoonste en belangrijkste der Kempen gerekend, moest nochtans wat muziek en muzikale maatschappijen betreft, voor vele kleine gemeenten het hoofd buigen. Ja, die mangel werd bestadigd en enige welwillende mannen met goede en edele inzichten begaafd, stelden alles in’t werk om die leemte aan te vullen. Hunnen pogingen bleven niet vruchteloos. Immers de zangmaatschappij “De Wimpegalm” kwam tot stand.”
 

Ontstaan van de fanfare

 
Er werd gezongen en gerepeteerd, maar dat voldeed hen niet meer. En zo werd de zangmaatschappij in 1872 vervangen door een fanfare. Fanfare Sint-Pieter was geboren. Het waren oud-burgemeester Frans Van den Eynde, geholpen door een groot aantal families die de jonge fanfare op gang brachten.  In het archief vinden we nog een lijst van spelende- en ereleden opgesteld op 27 april 1873. Hierin de namen: Bossaerts, Dieltjens, Bosmans, Tessens, Verhaegen, Cambré, Bruynseels, Wouters, Op de Beeck, Van Dijck, Heyelen, Verheyen en nog zoveel andere die wij de werkelijke stichters kunnen noemen. Frans Van den Eynde werd als eerste voorzitter aangesteld.
 
       
Frans Van den Eynde - 1e voorzitter               Baron van Reynegom de Buzet 
 
In 1873 schonk baron van Reynegom de Buzet een prachtige standaard aan onze fanfare.  In het Kempenland van die tijd vinden we nog de toespraak van onze toenmalige voorzitter aan de baron die als ere-voorzitter werd gehuldigd: 
 
“De vooruitgang kent geene palen; de zang-maatschappij, na een tweejarig bestaan, werd in een fanfarengenootschap herschapen. In 1871 stemde men haar algemeen reglement en tot genoegen van iedereen werdt gij, Mijnheer de Baron, die reeds tot Ere Voorzitter van den Wimpegalm waart aangesteld, tot ditzelfde verheven eerambt der Fanfaren uitgeroepen... Heden vereert gij ons dien heerlijken standaard, dit prachtig juweel waarover al de leden des gemeenschaps, ja gansen Herenthout, zich met u roemen.  Mijnheer de Eerevoorzitter, wij aanvaarden dit edel geschenk met de oprechtste erkentenis, en wij hopen, dat die heerlijke standaard, eene reeks van jaren, met eer op schoone feesten en plechtigheden prijken moge.”
 

“Koninklijke” bij de besten van het land

 
Van in de eerste jaren van haar bestaan, nam de fanfare al deel aan festivals.  Aan de standaard bengelen medailles van Aarschot 1873, Herentals 1875, Antwerpen 1892, Brussel 1900. De inhuldiging van een tramlijn ging in die tijd met grote festivals gepaard. Zo hebben we een medaille van Itegem 1887 en van Westerlo 1890. In 1884 begon men ook met toneelopvoeringen te organiseren. Ook hierin kreeg onze fanfare naam. In 1896 werd Fanfare Sint-Pieter door Koning Leopold II tot “Koninklijke” benoemd. Als dirigenten hadden wij in die tijden: Jan Ceulaers, Van den Eynde, Louis Denijs, Deck en De Bruyn.
 
Dat het muzikale peil reeds hoog stond, bewijst de waarde van de dirigenten.  Bijzonder De Bruyn, een pionier van de volksmuziek in de Kempen, die de beste korpsen van het land dirigeerde, en Frans Van Havenberghe, een kunstenaar van uitzonderlijke waarde. Met Frans Van Havenberghe behaalde onze fanfare in 1910 te Neerpelt het hoogste aantal punten van alle korpsen. Herenthout behoorde nu tot een van de beste fanfares van het land. Dit was onder het voorzitterschap van notaris Frans Puls die in 1903 de heer Van den Eynde opvolgde.

In het archief vonden we ook nog een volledig intacte versie van het reglement dat in 1905 werd uitgeschreven. Enkele leuke en opmerkelijke artikelen uit deze tekst willen we u zeker niet onthouden. Artikel 1: Het Genootschap voert den naam van “Koninklijke Fanfaren St. Pieter van Herenthout”  Het heeft noodzakelijk ten doel de beoefening der toonkunst en het onderling vermaak der leden.  Artikel 29: De boeten voor de repetitiën te heffen zijn de volgende: die na de naamafroeping komen fr. 0,10; die na de tusschenpoos komt fr. 0,20; die zich verwijderen na de tusschenpoos fr. 0,20; die teenemaal afwezig blijven fr. 0,30. Deze boeten zullen op de volgende repetitie door den boetmeester der muziekanten moeten ingebeurd worden.   Artikel 32: Jaarlijks op het einde der maand November zal er overgegaan worden tot de aanbesteding van het repetitielokaal en de Feest van Verloren Maandag … Degene die daaraan deelnemen moeten over eene ruim genoegzame zaal of plaats beschikken om alle gemak aan de leden te verleenen.  
 

 

De toneelafdeling

 
Gedurende de eerste wereldoorlog werden alle activiteiten stilgelegd. Na de eerste wereldoorlog moest veel terug begonnen worden. In 1921 volgde notaris August Puls zijn vader als voorzitter op. Met zijn broeder Raymond Puls, die dirigent werd, kwam de fanfare na een moeilijke periode er terug bovenop. Er volgde een bloeiende periode. Er werden jong muzikanten gevormd en het ledenaantal steeg in 1930 tot 59 muzikanten. Bijzonder de toneelafdeling boekte in die tijd grote successen. De namen Van Tolhuyzen, Torfs, De Schutter, Vermeiren, Hoegaerts, Mans, Aerts e.a. op de affiche zorgden steeds voor “volle bak”.  We denken aan de jaren 1925-35, de tijd van de grote drama’s en na de tweede wereldbrand aan de beroemde operettes, welke telkens met groot succes werden vertolkt. 
 
Click op een van onderstaande affiches om ze te vergroten.
 
      
 
Voorzitter August Puls overleed in 1931, diep betreurd door leden en muzikanten. De heer Jos Schoeters, ondervoorzitter, volgde hem op en besteedde zijn beste krachten om de fanfare op peil te houden. In 1937 werd hij opgevolgd door advocaat Carl Verachtert. Het volgende jaar 1938 werd deelgenomen aan de muziekwedstrijd te Oostmalle waar een eerste prijs in 1e afdeling behaald werd zowel in korps- als mars- wedstrijd, onder leiding van Raymond Puls. Onder voorzitterschap van meester Carl Verachtert ging de fanfare van de ene triomf naar de andere, het werd de glorietijd voor de Koninklijke Fanfare Sint-Pieter.
Fanfare Sint-Pieter - 1935
 
1939 mobilisatie, 1940 oorlog, 1944 bevrijding, maar alles was weer terug te beginnen...
 
Uit “Toespraak van de voorzitter bij de overhandiging van de standaard” - 1873, “Korte geschiedenis van de Kon. Fanfare St. Pieter – Herenthout” – 1954, “De Koninklijke Fanfare Sint-Pieter van Herenthout Jubileert (100 jarig bestaan) – 1972.
 

1945-1972 

 

Na de oorlog werd met moed de taak aangevat om terug met degelijke muziek te kunnen uitpakken. Raymond Puls gaf in 1946 zijn ontslag als chef en werd opgevolgd door de heer Jos Jacobs. Hij legde de grondslag van de definitieve muzikale opgang van onze vereniging. Zijn bijzondere aandacht wijdde hij aan de jonge muzikanten om de bezetting te versterken. Er werd terug deelgenomen aan wedstrijden oa. te Itegem in 1952 met een 1e prijs in 2e afdeling. Gedurende de voorbereiding van de concours te Pulle in 1953 werd dhr. Jacobs door ziekte getroffen en was hij genood- zaakt de dirigeerstok door te geven aan dhr. Georges Follman. Hij nam de leiding over en behaalde met de fanfare in Pulle een 1e prijs in 1e afdeling, met lof van de jury.
 

Naar de hoogste afdeling

 
Dat onze fanfare met Georges Follman de geschikte
dirigent gevonden had, werd snel duidelijk. In amper 5
jaar slaagde Follman er in 1957 in om onze fanfare van
1e afdeling naar ereafdeling te loodsen. Dit was in die
tijd de hoogste afdeling. Tevens werd in 1959 ook voor
het eerst deelgenomen aan het Nationaal muziek
tornooi te Antwerpen, waar een eerste gouden
medaille werd behaald. In de nationale tornooien
waren de normen heel wat strenger dan in de
provinciale tornooien. De gouden medaille werd toegekend bij het behalen van 90% van de punten. Het behalen van de gouden medaille werd nog verschillende keren herhaald onder andere in 1964, 1967, 1972, 1976, 1980 en 1984.
 

Georges Follman

 
Georges Follman werd geboren op 16 juni 1920 te Antwerpen. Hij was van opleiding violist, maar leerde later ook piano, alto en klarinet spelen. Hij wilde gewoon van alles op de hoogte zijn. Rond 1950 begon zijn aandacht naar het blaasorkest te gaan. Na enkele jaren dirigeerde hij zes blaasorkesten uit de hoogste afdelingen waaronder ook dat van Herenthout.
 
In 1956 nam Follman het zeer kleine muziekfonds Scherzando over dat nauwelijks 35 werken telde. In 1979 telde het fonds al zowat 1100 blaasmuziekwerken. In 1966 kon onze dirigent de Gemeentelijke Muziekschool in Herenthout uit de grond stampen. Ze werd in 1969 officieel erkend en telde in 1978 zowat 800 leerlingen. Toen moest hij het directeurschap opgeven.
 
In 1972 mag onze dirigent als gastdirigent van de Self Defence Marine Tokyo-Band optreden in de Shibuya-Hall, een van de mooiste en grootste concertzalen van Tokio. Hij brengt er oa zijn “Eerste symfonie voor blaasorkest”.
 
In 1975 zal hij ook het Kempisch Jeugdfanfare Orkest stichten. Met dit orkest, bestaande uit een zeventigtal jongens en meisjes uit een twaalftal Kempense gemeentes (waarvan ook velen uit Herenthout), behaalde hij talrijke successen in België, Nederland en de USA. Ook een plaatopname getuigt van de kwaliteit van deze groep.
 
En dat de samenwerking met onze fanfare steeds opperbest is verlopen, getuigt een interview met hem in 1987: “De beste dirigent kan maar resultaat bereiken als zijn korps met hem meewerkt”. Hij noemt onze fanfare - op dat moment nog de enige onder zijn hoede - zijn ‘elitekorps’.
 

Operettes en showavonden

 
Van 1946 tot eind jaren ’50 werden door de
fanfare van Herenthout ook vele operettes
georganiseerd. Een deel van de muzikanten uit
onze fanfare werd dan aangevuld met stijkers.
In het Nieuwsblad van ’59 lezen we: “Sinds
 1946 worden in Herenthout de befaamde
operettes van E. Kaimann, P. Abrahams,
Benatszky, e.a. gespeeld. Denken wij in dit
verband maar terug aan : ‘Czardasvorstin’, ‘De
bloem van Hawaï’, ‘Victoria en haar Huzaar’,
‘Het blauwe Masker’, en dan dit jaar: ‘Gravin
Maritza’. (...) Ook dit jaar zijn het Jozef en Rosa
De Schutter, die met brio de hoofdrollen
vertolken. Rosa als gravin Maritza en Jozef als graaf Tassilo. (...) Een prestatie die zeker ook niet over het hoofd mag worden gezien, is die van mevr. Vandenbosch met haar Balletgroep. (...) Zoals telkenjare worden de muzikanten geleid door E. Dercon, ontwierp R. Bosschaerts de decors, zorgde M. Mirris voor de zang en St. Berrevoets voor de grimage. Opgever is L. Van Gestel en de algemene leiding berust bij St. Mans.
 
Vanaf de jaren ‘60 gingen de operettes geleidelijk aan over in showavonden met lichte muziek, zang en dans, en met gastoptredens van oa. Rosa en Jozef De Schutter, Anita Verswijvel, het Cordovox-ensemble van Frans Meulemans en de balletgroep van turnkring “Blijf Jong”.
 
Koninklijke fanfare Sint-Pieter Herenthout 29-12-1959
 
In 1962 bestond onze fanfare uit 55 musicerende leden waarvan de gemiddelde leeftijd beneden de 30 jaar lag. Dit was te danken aan de jeugdwerking van die tijd. Jan Troonbeeckx en Charel Janssens vertellen hoe ze begin de jaren ‘50 met een 30-tal beginnende muzikanten gestart zijn: “We waren een jaar of 12. Muziekschool bestond toen nog niet. We kregen 1 jaar solfège (notenleer) van onder-chef Paul Vermeiren.  Praktijklessen op het instrument werden gegeven door Jef Bekers. De lessen gingen door in het café De Lux. Vanachter in de zaal stond toen nog nen toog. De ‘Zwitser’ (Jef Bekers) stond achter den toog en wij zaten voor den toog. We durfden niks te zeggen, hij was eigenlijk wel streng. En als er iemand niet aan’t opletten was, durfde hij wel eens met een schotelvod te smijten. Om bij de ‘grote fanfare’ te mogen meedoen, moest er gestemd worden. Alle muzikanten mochten hun stem uitbrengen.”
 

Gastdirigenten

 
In 1965 kwamen de beste Vlaamse dirigenten en componisten hun eigen werk dirigeren bij onze fanfare. Er was grote belangstelling en alle zitplaatsen waren ingenomen. In de voormiddag werd aan de gastdirigenten de gelegenheid gegeven om gedurende een kwartier kennis te maken met onze muzikanten. Heel de avond stond in het teken van de eigentijdse blaasmuziek. Deze muziekavond bevestigde de waarde van de muzikanten en de dirigent van Sint-Pieter. Het was een ware hoogdag waarover men nog lang zou praten en een prestatie die niet snel zou worden nagedaan. Het concert werd integraal opgenomen door de toenmalige B.R.T.
 

Naar het eeuwfeestjaar

 
1972, in de donkere schaduw is het eeuwfeestjaar begonnen... In het jaar dat onze fanfare 100 wordt, overlijdt voorzitter Meester Carl Verachtert. Hij was van 1937 tot 1972 onafgebroken voorzitter. “In de periode na de tweede wereldoorlog, heeft hij van de Koninklijke Fanfare Sint-Pieter, dé muziekvereniging van Herenthout gemaakt, t.t.z. waar ieder, zonder onderscheid, thuis hoort.”
 
Ondervoorzitter René Bossaerts volgde de heer Carl Verachter op als voorzitter.

 

1972-heden

100 jaar fanfare

Het was onder het kersverse voorzitterschap van René Bossaerts dat onze fanfare het 100-jarig bestaan uitgebreid vierde. Het feestprogramma begon in mei met oa. het optreden van een 15-tal bevriende verenigingen, een non-stop modeshow en ongetwijfeld een van de hoogtepunten: het optreden van de Muziekkapel van de Belgische zeemacht en het optreden van Het Ballet Van Vlaanderen. Dit alles gebeurde in een grote tent aan de Itegemse Steenweg.  Volgens secretaris Juul Bouwen was het trouwens niet zo moeilijk om het Ballet in Herenthout te krijgen. De voorzitter van het Ballet woonde in Herentals en had bij de vraag om te mogen optreden in zijn stad bot gevangen. Een uitnodiging vanuit Herenthout nam hij dan ook maar al te graag aan. “En veel hadden die mannen nie nodig zne. Ne goeie planchet was het belangrijkste. Zelfs aan de kleedkamers stelden ze nie veel eisen. Een ‘storreke’ was genoeg. Wij zijn dan bij Ledegen wa gordijntjes gaan bestellen en ’t was ok. De tent was trouwens betaald door het ministerie.” vertelde Juul Bouwen. Over de Belgische zeemacht was de secretaris iets minder vol lof : “Die mannen kwamen aan om 17:00, dus wij hadden een koffietafel voorzien. Maar dat was hen duidelijk te min. Ze zijn dan zelf ergens ander gaan dineren en wij hebben de rekening gepresenteerd gekregen”. 1972 was ook het jaar waarin voor het eerst het familievoetbaltornooi werd georganiseerd in samenwerking met KFC Herenthout. Dit is tot op heden (40e editie) een van de activiteiten die voor een groot deel van de inkomsten zorgt.

Het allereerste Sint-Pieter Klokje dateert van 1973. Helaas moet men hierin reeds het droeve nieuws melden dat René Bossaerts op 23 november 1973 is overleden. Emiel Dercon neemt zijn plaats in als voorzitter.
 
Cultuurprijs en nieuwe vlag
 
In 1982 wordt door de Cultuurraad in Herenthout voor het eerste een Cultuurprijs uitgereikt. Er waren 4 kandidaten, maar het was onze fanfare die de eerste prijs wegkaapte. Onze bekroonde fanfare ontving deze prijs omdat ze voor de zesde keer deelnamen aan het Nationaal tornooi van de stad Antwerpen en er zesmaal een gouden medaille behaalden. Hetzelfde jaar wordt bij de viering van 110 jaar fanfare een grote tentoonstelling georganiseerd en wordt met een misviering de nieuwe vlag (geschonken door het gemeentebestuur) ingewijd. De oude vlag dateerde al van 1956. In 1982 geeft Emiel Dercon het voorzitterschap door aan Fans Horemans.
 
Allerlei activiteiten
 
In deze periode worden er allerlei activiteiten georganiseerd. Naast de klassieke concertenreeks, voetbaltornooi, teerfeest en ondersteuning van allerhande optochten, kenden we ook nog de pannenkoekenbak, bloemenshow, het Sinterklaasfeest en regelmatig werden ook films in de Lux gespeeld. Als we aan Frans Horemans vragen welk voor hem het mooiste moment is geweest, dan kan hij er niet direct een uitkiezen. “Ik heb vele mooie momenten gehad bij de fanfare en zou er gerust een boek kunnen over schrijven. Ik wil hierbij ook even benadrukken dat al die evenementen die tijd gratis waren voor leden, ereleden en muzikanten. Zelfs het teerfeest”. Naar verluidt werd de kop met hersensaus persoonlijk door Frans en Marcel voorbereid. Ze waren er soms volle 3 dagen aan bezig.
Eind ’87 werd dirigent Follman ernstig ziek. De keuze voor zijn opvolger viel op 37 jarige Nico Neyens, die op 7 januari 1988 zijn eerste repetitie gaf, en reeds een eerste concert op 27 maart 1988. Gedurende 12 weken had dirigent Nico Neyens zich intens ingezet om van het Palmenconcert een muzikaal hoogtepunt te maken. Een zeer moeilijke opdracht want om zich na 35 jaar Follman aan te passen aan de nieuwe dirigent, had de fanfare toch wel enige tijd nodig. Nico trachtte zijn eigen stempel te drukken op het concert. Op het programma
stond heel wat nieuw werk. Toch werden ook enkele stukken, waarmee Sint- Pieter scoorde tijdens het Provinciaal- en Nationaal Tornooi ten gehore gebracht. De fanfare pakte dubbel goud en haalde daardoor ook zijn 8e gouden medaille.
 
600 muzikanten in Herenthout
 
Na vieringen voor 100/105/110/115 en 120 jaar, was er in 1997 ook de viering voor 125 jaar fanfare. (Het Volk, 18-19/10/1997) "Tien fanfares, zeven harmonies en het seniorenorkest van Fedekam toonden zich bereid om naar aanleiding van het 125-jarig bestaan de Herenthoutse Sint-Pieters fanfare luister bij te zetten. Volgens secretaris Juul Bouwen kom je gemakkelijk aan gemiddeld 35 spelende leden per muziekkorps. Er zakken bijgevolg zaterdag en zondag meer dan 600 muzikanten af naar het stoetersdorp" Met 60 musici, van wie een tiental jongeren in opleiding, was de Sint-Pietersfanfare toen een van de grotere korpsen uit de regio. Het was ook voor dit feestjaar dat Jozef De Schutter zijn Sint-Pietersmars componeerde, wat hem het jaar daarvoor al de cultuurprijs van de cultuurraad had opgeleverd.
 
Van Feitelijke vereniging naar VZW
 
Begin ’97 overleed ondervoorzitter Stan Mans en drie weken voor de viering van 125 jaar diende Frans Horemans zijn ontslag in. Hij was 15 jaar voorzitter van de fanfare geweest. Er moest nu een nieuwe geschikte man gevonden worden. “Er zijn er genoeg die willen, maar de verantwoordelijkheid schrikt hen af. Een voorzitter moet steeds present zijn en zich geregeld laten zien" vertelde Juul Bouwen aan de krant.
 
Het was uiteindelijk Jef Horemans die tot voorzitter verkozen werd. Onder zijn voorzitterschap wordt onze fanfare omgevormd van een Feitelijke vereniging tot een VZW. In een Feitelijk vereniging zijn de leden met persoonlijk vermogen aansprakelijk voor evt. schulden van de vereniging. Een VZW kan mits voldaan aan bepaalde voorwaarden, een eigen rechtspersoonlijkheid verkrijgen. Alle bestuursleden maken deel uit van de VZW. De statuten, de naam, de voornaam, het beroep en de woonplaats van de bestuursleden worden als dusdanig dan ook gepubliceerd in de bijlagen van het Belgische Staatsblad.
 
In 2006 liet dirigent Nico Neyens aan onze fanfare weten dat de tijd rijp was om, na 18 jaar dienst, op zoek te gaan naar een nieuwe dirigent. Hijzelf had de kans gekregen om een groot korps net over de Nederlandse grens te leiden en zou voortaan wat meer in de jury gaan zetelen. Geheel tegen de traditie in besloot het fanfarebestuur om de keuze van de dirigent in handen te geven van de muzikanten.  Uit een grote selectie werden 4 kandidaten geselecteerd om een oefen-repetitie te houden: Jochen Van Laere, Ive Bellens, Patrick Milbou en Patrick Van Den Eynde. De muzikanten mochten dan rechtstreeks hun stem uitbrengen voor één van deze dirigenten. Het was Patrick Milbou die bij de meeste muzikanten op 1 stond en tot nieuwe dirigent werd verkozen.
 
In 2009, na 16 jaar bestuurslid waarvan een groot deel als voorzitter, bedankte Jef Horemans voor de jarenlange fijne samenwerking. “Ik ben fier dat ik voorzitter mocht zijn van zulke mooie fanfare.” Als je hem vraagt naar zijn mooiste herinnering, antwoordt hij “Wat mij het meeste deugd deed was dat de fanfare op 1 januari me thuis kwam ophalen. Het was een hele eer om de fanfare thuis te mogen ontvangen. Waar, in welke gemeente kan je trouwens 30-40 leden en muzikanten op 1 januari - het familiemoment bij uitstek - mobiliseren om dan samen het verenigingsleven te vieren.” De laatste jaren van zijn voorzitterschap was het echter (te) hard werken. “Er waren te veel activiteiten voor het beperkt aantal overgebleven bestuursleden en ik was 2-3 avonden per week bezig met de fanfare. Het was overleven. De ene activiteit was nog maar net gedaan, of we waren al met de andere bezig.” Met zijn ontslag wou hij duidelijk een signaal geven. Het ging niet goed met het bestuur van de fanfare en er moest en zou dringend versterking komen.
 
De handen uit de mouwen
 
De boodschap was duidelijk begrepen. Na een formele rondvraag ter goedkeuring van het voorzitterschap, aanvaardde Francis Van Beylen om de fakkel over te nemen. De ernst van de situatie was tot ieder doorgedrongen, en er boden nog verschillende mensen hun diensten aan om een handje toe te steken. Het bestuur groeide terug aan tot een 10-tal leden, en er zijn verschillende werkgroepen opgericht waaronder die van het Klokje. Ook aan de verjonging van de fanfare wordt nog steeds hard gewerkt. Een werkgroep rond de jeugd doet sinds dit jaar terug huisbezoeken bij beginnende muzikanten. Voor jonge muzikanten die geen eigen instrument hebben, worden oplossingen gezocht en vanaf 2012 is het ook toegelaten om met niet-fanfare instrumenten als dwarsfluit, klarinet of hobo toe te treden in de grote fanfare. De trein lijkt dus terug op de rails te staan en spoort volgens ons alvast in de goede richting. Op naar heel wat extra jaren muziekplezier.