Palmenconcerten 2016

zat, 12/03/2016 - 12:32

Fanfare Sint-Pieter verkent Afrika

De Koninklijke Fanfare Sint-Pieter uit Herenthout nodigt u uit op haar concerten op Palmenzaterdag en -zondag, 19 en 20 maart 2016. Onder de titel ‘Afrika: zwarte en witte toetsen’ verkennen dirigent Patrick Milbou en de muzikanten van Sint-Pieter het continent. Ze vliegen over de Sahara, dansen vlotte Zuid-Afrikaanse boerendansen en, stappen dapper door Algerije, … U mag werk verwachten van Bert Kaempfert, Henry Purcell, Leon Vliex, Camille Saint-Saëns natuurlijk van John Barry, maar ook van Toto en The Shadows. Het wordt een vlot verteerbaar concert.

zaterdag 19 maart (19.30 uur) en zondag 20 maart (19.00 uur)
zaal Lux, Markt, Herenthout

Voorverkoop: 7 euro, aan de kassa 9 euro

Woordje van de voorzitter - Klokje Augustus 2015

din, 18/08/2015 - 20:00

Beste fanfarevrienden, 

Hopelijk heeft u genoten van uw verlof en kunnen we ons weer toespitsen op een nieuw muziekjaar. 
 
Traditioneel was de voorbije vakantieperiode weer heel druk. Cafédag, familie-voetbaltornooi, 21 juli-viering, caféweek en de braderijdagen die op dit moment nog voor de deur staan. Om deze activiteiten succesvol te maken konden we weer rekenen op heel wat vrijwillige helpers, waarvoor mijn oprechte dank. Zonder deze helpers zou het niet mogelijk zijn al deze activiteiten te organiseren, laat staan ze tot een goed einde te brengen. Langs deze weg wil ik ook uitdrukkelijk onze  families bedanken die ieder jaar weer belangeloos deelnemen aan ons familievoetbaltornooi.
 
Voor het nieuwe werkjaar wens ik onze dirigenten en muzikanten nog heel veel succes toe. Inderdaad, op 4 oktober 2015 nemen we deel aan het Provinciaal Tornooi dat doorgaat in het Cultureel Centrum Zwaneberg van Heist-op-den-Berg. Onze dirigent en onze muzikanten bereiden zich hierop al geruime tijd voor. Dit is hard werken voor iedereen, maar dat harde werk zal zich hopelijk op 4 oktober laten belonen. Ik bedank onze dirigent en zijn muzikanten voor hun  inzet gedurende het hele jaar en natuurlijk ook iedereen  die op één of andere wijze onze fanfare steunt, helpt en er een warm hart voor heeft.
 
Een aantal vaste activiteiten zijn reeds gepland: fanfarereis, restaurantdag, 11 novemberviering en verschillende uitstappen met Herenthoutse verenigingen.
Misschien zien we mekaar wel op één van deze gelegenheden.
 
Tot dan,
Francis Van Beylen,
Voorzitter

Fanfares en film: blaasinstrumenten op het witte doek

don, 13/08/2015 - 20:00

Fanfares en harmonies hebben filmmakers al langer dan vandaag geïnspireerd. Onze dirigent Patrick maakte dit boeiende overzicht.

Uit  Ernest Claes “De Fanfare St.Jansvrienden” hebben we in een vorig Klokje al geciteerd. Op papier blijft dit één van de prachtigste beschrijvingen over het wel en wee van een muziekgezelschap. Ook op het witte doek zijn er een aantal pareltjes te bekijken. Ik geef een korte opsomming .Voor sommigen een open deur, voor anderen misschien een ontdekking.

Fanfare

De moeder van alle  Nederlands­talige fanfarefilms is zonder twijfel ‘Fanfare’ uit 1958. De film was het speelfilmdebuut van Bert Haanstra en wordt gezien als uniek in de Nederlandse cinema. De film speelt zich af in het fictieve dorpje Lagerwiede dat een goede fanfare telt, ‘Kunst en Vriendschap’ geheten. Deze fanfare wil deelnemen aan een concours en heeft een grote kans in de prijzen te vallen. Tijdens de voorbereiding op dat concours breekt echter ruzie uit tussen twee muzikanten. Als gevolg daarvan wordt de vereniging verdeeld in twee kampen die beiden onder eigen naam willen deelnemen aan het concours. Een componist schrijft voor beide orkesten een afzonderlijke compositie; op het eerste gehoor zijn het twee totaal verschillende stukken. Na veel verwikkelingen arriveren beide orkesten gelijktijdig op het podium van het concours en beginnen eveneens gelijktijdig hun eigen stuk te spelen. Dan blijken beide stukken perfect in elkaar te passen. Het concours  wordt gewonnen .

De filmmuziek van Jan Mul is als dubbelmars uitgegeven onder de naam “Fanfare in Es”

Zie ook:  https://www.youtube.com/watch?v=v8ia00cJ8nE

Brabançonne

Een erg recente en Vlaamse tegenhanger vind je in ‘Brabançonne’ uit 2014. De Vlaamse harmonie Sint-Cecilia uit Staaikerke en de Waalse harmonie En Avant zijn allebei geselecteerd voor de grote Europese finale. Het Waalse En Avant pakt uit met de fantastische trompettist Hugues. Hugues is zo geweldig tijdens zijn solo dat Willy, van het Vlaamse Sint-Cecilia, alles moet geven, de hoogste noot, de langste noot, de laatste noot… Willy valt dood op scène. Tot ieders verrassing worden beide harmonies geselecteerd voor de finale. Maar wat zullen de Vlamingen doen zonder hun beste muzikant? Elke, de dochter van dirigent Jozef, heeft een idee. Een transfer! Wat op voetbalgebied naadloos werkt, blijkt heel wat moeilijker in de muziekwereld. De jonge, knappe Hugues wekt heel wat emoties op in het kalme Staaikerke. Zijn transfer drijft het conflict tussen Sint-Cecilia en En Avant ten top.

Trailer:  https://www.youtube.com/watch?v=jGN5XUxRBdU

Brassed Off

Voor de liefhebbers van brassbands hebben we natuurlijk het onevenaarbare ‘Brassed Off’ uit 1996. Brassed Off is een Britse tragikomische film uit 1996 door Mark Herman. Het verhaal gaat over de nasleep van de Thatcheriaanse jaren in Groot-Brittannië, maar is tevens een liefdesgeschiedenis. De film schetst een beeld van het leven in een typisch Noord-Engels mijnwerkersstadje na de grote sluitingen van de koolmijnen, die met verpaupering en sociale onrust gepaard gingen. Het verhaal draait om de blaaskapel van de mijn van Grimley, ergens in Yorkshire.. De muziek in de film wordt gespeeld door de bekende ‘Grimethorpe Colliery Band’.

Deze film belicht dit drama vanuit de sociale kant: aan elke mijn was vroeger een fiere muziekkapel verbonden en onderling werden muziekwedstrijden georganiseerd. De sluiting van de mijn betekent voor deze muzikanten-mijnwerkers meteen ook het einde van hun sociaal leven.

Enkele fantastische muzikale clips :
Concerto d’Aranjeuz:  https://www.youtube.com/watch?v=zo8hIc7DpuE
Danny Boy:   https://www.youtube.com/watch?v=6F5vBsY9VZ8
Willem Tell Ouverture:  https://www.youtube.com/watch?v=al0V6FsyNWY
Intussen is er ook een toneelbewerking van gemaakt: iets voor een volgend project ?

 ‘Het bezoek van de fanfare’

Zeker ook niet te versmaden is de Amerikaans-Frans-Israëlisch prent  uit 2007 : ‘La Visite de la fanfare’. De Egyptische politiefanfare van Alexandrië is uitgenodigd in Israël om een Arabisch cultureel centrum in te huldigen. Aangekomen op het vliegveld is de groep volledig op zichzelf aangewezen en vergist zich van weg. De muzikanten belanden in een onooglijk dorpje. Ze zijn verplicht er de nacht door te brengen. Zo goed mogelijk proberen ze om te gaan met de Israëlische inwoners en de energieke restaurant­uitbaatster.

https://www.youtube.com/watch?v=j86osVy_0bU

En er zijn nog meer interessante films

- ‘Mirage d’amour avec fanfare’ uit 2014’: een Belgisch-Frans-Zwitserse coproductie. 1925. In een Chileens mijndorp wordt de dochter van een anarchistische kapper voor het eerst smoorverliefd op een trompettist. De strijd tegen de dictatuur leidt hen naar een tragisch einde.

- ‘An African Brassband’: een documentaire over de rol en functie van een brassband in de plaatselijke gemeenschap

https://www.youtube.com/watch?v=Qjio-y6J0ME

- De nieuwe Amerikaanse TV-serie ‘Treme’ die zich afspeelt  in New Orleans na de verwoestende doortocht van orkaan Katrina  draait  o.a. over het wel en wee van een brassband.

Openingsscène:   https://www.youtube.com/watch?v=TrO7ISerVf8

- Als laatste en zeker  niet als minste zetten we graag de tekenfilm uit 2005 van Dieter Dresselaers nog eens in de picture: ‘De Sussen en de Geuzen’: twee dorpfanfares zijn tegelijkertijd op weg naar de kerk. De ene begeleidt een begrafenisstoet ,de andere een huwelijksoptocht. De onvermijdelijke ontmoeting heeft kakofonische gevolgen

https://www.youtube.com/watch?v=YkzButIlPsg

Deze selectie is een persoonlijke en selectieve. Indien u nog ergens een fanfare, harmonie, brassband bent tegen gekomen op het witte doek laat het de redactie weten.

Patrick, de Steven Spielberg van de fanfare

Zaterdag 25 juli: als twee muzikanten, Elien en Matthias, trouwen

zat, 25/07/2015 - 20:00

Om drie uur stonden we pal met onze schoenen glimmend gepoetst en de broeken in een verse plooi, want we stapten naar een echt trouwfeest. Onze twee bugelspelers Elien Aerts en Matthias Fransen  hadden ons lang op voorhand gewaarschuwd: zij zouden deze zomer trouwen.

En die zaterdag was het zover. Sint Pieter gaf ons - tussen twee buien door – drie minuten om droog van de Lux naar het GOC te trekken. Bij de laatste tonen van ‘Engelandvaarders’ kwamen we aan de achterkant van de feestzaal. Daar stonden Elien en Matthias ons stralend op te wachten. Elien mooi in het wit en Matthias in een feestelijk grijs pak. Voorzitter Francis gaf het officiële cadeau van de fanfare af. Daarnaast kreeg het koppel nog flink wat geschenken van personen of groepen uit onze vereniging. Dat is niet verwonderlijk: Elien en Matthias zijn letterlijk opgegroeid in de fanfare. 

Daarom speelden we ook tijdens de receptie. Eerst een marsje. Daarna zetten we ons in een cirkel en haalden een kwartiertje de klakklassiekers boven: ‘Stille Kempen’, Mexico, … om af te sluiten met – hoe kan het anders ? - de ‘Rammeltjes’.

Natuurlijk had Charel Janssens zijn brief klaar vol mooie wensen. Volgens Charel is hun liefde ontstaan door veel naar de repetitie te gaan! En hij kan het weten, want ook hij speelt bugel:

“Er was eens een groot muzikant, een prins, en een prinsesje, ook muzikaal gezind. Prins Matthias hoorde de liefdesvogeltjes kwelen, toen prinsesje Elien op haar bugel begon te spelen. Zij had hem wel in ’t oog daar aan den toog: hij is nooit zat, want hij drinkt cola van ’t vat. Maar dat had ik al lang in de gaten: prins Matthias zat op de repetitie altijd maar achterom te gapen. Ik dacht, zit hij nu naar mij te zien? Maar neen, het was naar prinses Elien.”

Dan vertelde Charles hoe prins Matthias prinses Elien redde door op zijn bugel te spelen en zelfs te drummen: “Bij dit alles te horen, was ’t prinsesje haar hartje verloren. En zie, zij sprong op gevaar van haar leven, uit de toren van ’t kasteel, recht in de armen van de prins en bij wonder, zij was nog heel. Toen keek ze verliefd in zijn ogen en zei:”Als ik eens op uw instrument mag blazen, dan moogt gij mij alles vragen.”

“Prins Matthias was niet meer te houwen, ging op zijn knieën zitten en vroeg: “Wilt gij met mij trouwen?” Prinses Elien was eventjes van slag en zei: “Ja, als ik van thuis mag.” En zoals je kan zien, is het vandaag hun trouwdag.”

Monseigneur Maxime

En toen schreed fanfarepastoor Maxime naar voren (gesecondeerd door koster Rudy B. en misdienaar Benny). Hij liet hun prettig gestoorde huwelijksbeloftes afleggen. Hier die van Elien: “Matthias, ik wil je muzikantje zijn. Ik wil steeds jouw piston smeren. In forte en piano. In staccato en legato. Ik  wil samen met jou door de moeilijke passages, al komt er dan uit ons instrument … een scheutje water. Alle donderdagen van mijn leven. Amen.”

En toen gaf monseigneur Maxime met een perfecte pastoorsstem het jonge koppel de officiële fanfarezegen. Natuurlijk wensen verder alle muzikanten, bestuursleden en ‘members’ van onze fanfare het jonge paar een mooi huwelijk toe.

Aan alle schone liedjes komt een einde. Toen we de mars ‘Medici’ op onze pupiterkens zetten voor de terugmars naar de Lux, droegen de jongens van ‘Frimout’ hun materiaal al aan voor het avondfeest.

Donderdag 23 tot en met zondag 26 juli: caféweek

don, 23/07/2015 - 20:00

Vier dagen hielden we café voor onze maatschappij. Slecht weer op donderdag en vrijdag hield de klanten weg. De ploegen van Cis en Jos B. hadden het dus rustig. 

Zaterdag was een speciale dag omdat Elien en Matthias trouwden (lees ook verder). Die dag was de Lux onze uitvalbasis om in groep naar de receptie te trekken. En later, bij het terugkeren, bleven we er nog even nagenieten van de receptie. Secretaris Paul J. en enkele leden van Poco Crescendo bewaakten die dag ‘het fort’ voor ons.  

Zondag reden de renners de laatste rit van de Ronde van Frankrijk. Greipel won de sprint op de Champs Elysées. En er was voetbal en formule 1. En wat zon. Heel de dag kwam er volk over de vloer. Francis, Patrik en Erik draafden de hele dag rond. ’s Avonds was onze kassier tevreden. De opbrengst lag iets onder die van verleden jaar, maar dat was te verwachten gezien het mindere weer. 

Toen de avondploeg met Johnny, Jos en Erik (met de hulp van Vera) rond twee uur het café afsloot, was dat ook het eindpunt van een bijzonder drukke fanfaremaand. Wie had ooit gedacht dat je ook blij zou zijn met enkele fanfareloze weken?

Dinsdag 21 juli, 19.30 uur: nationale feestdag

din, 21/07/2015 - 20:00

De nationale feestdag… Een toespraak van de koning, Belgische vlaggen in de straten van het dorp, de markt als één terras,…, die ontbreken nooit op 21 juli. En, niet te vergeten, het concert van de fanfare op de markt in Herenthout. Ook dit jaar speelden we ons jaarlijks concert. Het was weliswaar anders dan andere jaren want de dirigent was op reis, dus heeft Wim Vermunicht zijn taak op zich genomen. 

Met de tonen van ‘The Middy’, een welgekende mars onder de muzikanten, startten we het concert. Het programma werd vervolledigd met andere marsen, zoals ‘Songs they took to war’ en ‘The transit of Venus’  en enkele bekende popnummers, zoals ‘Venus’ en ‘We are the world’. Na een toch wel vermoeiend, maar tof programma sloten we het concert af met ‘Champagner Galop’.

Toen was het de beurt aan onze burgemeester Roger Gabriels voor zijn jaarlijkse speech. Nadat hij de Herenthoutenaren had toegesproken over verschillende onderwerpen, sloot hij af met een: “Leve Herenthout, leve Vlaanderen, leve de koning, leve België!”  De fanfare pikte in en speelde vervolgens de twee volksliederen, de ‘Vlaamse Leeuw’ en de ‘Brabançonne’. Niet iedereen was even blij met de Vlaamse Leeuw, maar toen de tonen van de Brabançonne weerklonken over de markt, stond wel iedereen recht.

Na de ode aan Vlaanderen en België, hadden de muzikanten grote dorst en gingen de instrumenten terug de koffer in. Het was tijd voor een pint (of iets anders) dus kregen we bonnetjes, weliswaar met een nieuw ontworpen systeem door de cultuurraad. Dit bleek echter niet echt een gemakkelijk systeem te zijn, maar oké…, de dorstigen werden gelaafd (zeer belangrijk met zo’n warm weer).

Vrijdag, zaterdag en zondag 17, 18 en 19 juli: Voetbaltornooi

vri, 17/07/2015 - 20:00
Het weer was aangenaam, de stemming opperbest en er werd een stevig potje gevoetbald. Meer moet dat niet zijn voor een geslaagd familievoetbaltornooi. 
 
De vrijdagavondmatch
 
Ook vrijdag was het warm en zonnig. Nog voor de match begon, stonden de muzikanten al te zweten. Met een groepje van ongeveer 10 man, stonden we ons voor te bereiden op de match. Met ‘voorbereiden’ bedoel ik iets drinken en ondertussen proberen om de match toch nog af te schaffen. 
Het bestuur was keihard en de match werd niet afgeschaft, tot teleurstelling van enkele oudere muzikanten. Dus begaven we ons richting de kleedkamers. In tenue stapten we richting het veld, terwijl enkele laatkomers zich nog snel gingen omkleden.
 
Het was een match op een klein veld met kleine goals. Alhoewel één ploeg uit zo goed als allemaal mannen van de jongere garde bestond (en dus de ‘topfavoriet’‐titel kreeg toegeschreven) , was het toch de andere ploeg, met vooral iets wat oudere muzikanten, die de meeste goals maakten. Johnny, of beter ‘Messi’, speelde een uitstekende wedstrijd en was ook na de tweede rustpauze nog niet moe.
 
Iedereen deed zijn uiterste best. Ook voor de toeschouwers was het een aangename match. Hier en daar lukte iemand een mooie passeerbeweging, creëerde een ploeg een mooi passenspel, ging er al eens iemand tegen de grond en ja, maakte ook iemand een own‐goal (en dan nog degene die nog steeds voetbalt…).
Na 3 matchperiodes en 2 welverdiende drinkpauzes, verlieten we moe en bezweet het veld en trokken we ons terug in de kantine om de fanfare te sponsoren en terug te blikken op weer een geslaagde start van het tornooi.
 
Zaterdag en zondag
 
Het warme maar wisselvallige zomerweer zette zich door. Wat zever, af en toe een harde bui, maar omdat de temperatuur hoog bleef, stoorden de onregelmatige buien niet. De families hadden mooie ploegen verzameld die vlotte combinaties op de grasmat toverden. 
 
In de kantine liep alles vlot dankzij een goede bezetting zowel in de keuken, aan de togen als bij de bediening. Zoals steeds waren de ‘sociale momenten’ na de matchen de hoogtepunten van deze dagen. Er doken zaterdag en zondag telkens een ruim dozijn muzikanten op, die met veel ijver en heel fris de deuntjes uit het ‘dansboekje’ speelden. 
En dit jaar met als een ‘special guest star’, Koen Van Laer achter de drum. Deze oud-muzikant had er duidelijk zin in. Zijn enthousiast slagwerk inspireerde de rest tot mooie prestaties. 
Als de groep ergens halverwege met veel bravoure ‘Alte Kameraden’ inzet en deze geweldige mars tot een goed einde brengt, weet je dat ze in hun kringetje zitten te genieten. Op hun ‘Land van Hawaï’ zette een vermetel koppel het zelfs op dansen. Er was sfeer te koop. 
 
Familie Verstappen wint !
 
Uiteindelijk gaven de wedstrijden het volgende resultaat:
1e plaats en beker van de voorzitter: familie Verstappen
2e plaats: familie Bierinckx
3e plaats: familie Smits
4e plaats familie Wagemans
5e plaats: familie Verbruggen
6e plaats: familie Cambré
 
Na de fanfaremuzikanten  lieten ook wat voetballers hun muzikale talenten zien. Hier zette de familie Cambré, de sportieve verliezers, de hoofdtoon. Opnieuw voerde Koen Van Laer (dezelfde als achter de drums) de bende aan: hij klom enkele keren op de stoel om zijn gelegenheidsrijmen voor te zingen, daarbij ondersteund door de hele zaal. 
 
Als de stamhoofden van de families zondagavond ons uitwuifden met een ‘volgend jaar komen we zeker terug’, was het duidelijk: ook het 43e familievoetbaltornooi was gelukt.

Donderdag 9 juli, 19.50 uur: Last Post, kazerne Brandweer Herenthout

don, 09/07/2015 - 20:00
Geregeld komen de brandweer en de fanfare als sterk duo samen uit de pijp. En als dan ook de zon nog eens van de partij geeft ... dan krijg je een geweldige opkomst. Die zomeravond zat en stond het plein voor de brandweerkazerne vol. De schattingen variëren van 300 tot 500 toeschouwers.
 
We hadden 200 stoelen  voorzien, wat een zware onderschatting bleek. Gelukkig leverde de nabije feestzaal nog wat extra stoelen, zodat ten minste de oudere mensen zich konden zetten. Ook de tappers van de brandweer geraakten snel in biernood. Gelukkig werd met het mirakel van de vermenigvuldiging van de flesjes elke dorst gelest op deze zonnige avond.
 
Stipt 19.50h verwelkomde burgemeester Gabriëls de aanwezigen die nog steeds toestroomden:
 
“Vandaag wordt de 30.000ste Last Post geblazen ondede Menenpoort in Ieper. Ter ere van deze unieke gebeurtenis, organiseert de ‘Last Post Association’ en artistiek intendant Wim Opbrouck, een Ode aan de Ode. Dit evenement vindt plaats in tal van brandweerkazernes en op andere verzamelplaatsen overal ter wereld.” 
“Door weer en wind, sneeuw en zon, blazen de klaroeners elke dag opnieuw hun vaarwel aan de gesneuvelden: een levende herinnering aan het offer en het lijden, maar ook de solidariteit, het plichtsbewustzijn en de heldhaftigheid van de soldaten die aan de strijd deelnamen.” 
“Daarom is het mooi dat wij ook hier in Herenthout, de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog herdenken. Het is een eenvoudig gebaar, een ode aan de klaroeners die al 30.000 keer hun ode hebben gebracht aan de gesneuvelden, en een ode aan de wereldwijde solidariteit onder brandweerlieden.”
 
De planeten staan stil
 
Daarna las bestuurslid Jos Bouwen de mooie tekst van Wim Opbrouck die dit een ‘volstrekt legitiem ritueel’ noemt: 

“Als de Last Post wordt geblazen, staan de sterren en planeten stil. De wind houdt de adem in, de regen stopt, de maan verbleekt.
Er is vrede op aarde, er hangt weemoed in de lucht.
Uit de hemel slaat een mededogen over alle hoofden neer”
 “De klaroenen klinken als misthoorns.
Uit de nevels staan de doden op, zacht en teder.
Er dwarrelt sterrenstof. Rozenblaadjes. Kl
aprozen.
Alles is rustig onder de Menenpoort, maar de vrede heeft een valse schijn.
De Last Post blaast ons terug, naar de oude wereld van dodenakkers, en vertrapte weidegrond, de stank die over de slagvelden hangt.
In de modder van de loopgraven drijven wolken mosterdgas.
De horror van de Eerste Wereldoorlog is een opengesperde muil.
Een stille kreet bestorven in de monden van duizenden verloren zielen.
Jonge mannen gebeiteld in een koude, kille lijst van namen.
Gestorven voor het vaderland, beweend in het moederland.
Elke avond om 20
.00 u. stipt blazen klaroeners de namen weer tot leven.
Een laatste eresaluut voor de gevallenen, het einde van de werkdag.”
 
Muisstil
Dan was het even wachten … en begon de kerktoren acht uur te kleppen. Na de achtste slag zetten onze trompetters de Last Post in en het werd muisstil op het kazerneplein. 
Daarna gaf de fanfare een concertje met herinneringen aan oorlogen (‘Songs they took to war’, ‘The Pacific’ en ‘Escape  to Victory’) en verlies en verdriet (‘Nearer My  God to Thee’ en ‘Ave Maria’ met Tars De Ridder als trompetsolo). 
 
Tot laat bleven de harde kernen van brandweer en fanfare napraten. Als het nog moest bewezen worden, ons dorp komt in beweging voor een activiteit waarbij het goede doel gemengd wordt met het sociale. De Last Post groeide uit tot een van de betere volksfeesten van het jaar.

Woensdag 8 juli: rondtrekken Kermis

woe, 08/07/2015 - 20:00

Het was kermis en een grote groep muzikanten trok welgezind naar het GOC. We speelden de ‘mars van de Medici’, zo’n schitterende mars. Mijnheer Johan Wichers (1887-1956) mag fier zijn op dit werkstuk ginds in de hemel. (Ondanks dat hij geen conservatorium of enige muzikale scholing had genoten, wist Johan Wichers zich op te werken tot de ‘Marsenkoning’. Hij heeft meer dan 70 marsen op zijn naam staan, waaronder ‘Mars der Medici’, ‘Glück Auf’ en ‘Aan mijn volk’. Hij schreef de ‘Mars der Medici’ als dank aan de geneesheren, die na zijn langdurig verblijf in het ziekenhuis, voor zijn herstel hadden gezorgd. Zelfs Amerikaanse en Japanse korpsen hebben deze mars op hun repertoire.)

Met de mars ‘Great Little Army’ ging het verder naar het Molenhuis. Daar kwamen de klassiekers uit de klak. Omdat we deels buiten zaten, konden ook de buren meegenieten. Wat gingen die rolluiken snel naar beneden.

Tegen het vallen van het donker, keerden we met de mars ‘Het 12e Regiment’ terug naar de Lux, waar Eddy zijn 16e verjaardag als cafébaas vierde met goedkope pinten en een stomende rockband. Die gitarist trok de solo’s van Marc Knoplers ‘Sultan of Swing’ met een zwier en finesse uit zijn instrument. Het was een mooie avond.

Zondag 5 juli: H. Mis Sint-Pieter en Pauwel

zon, 05/07/2015 - 20:00

Tijdens deze misviering bleven de deuren van de kerk open zodat iedereen kon genieten van een weldoend briesje. 

Met 34 muzikanten zaten we goed bezet achter het altaar. Zelfs Matthias en Rudy A. waren op post, hoewel ze de avond voordien (plus nacht en ochtend?) een echte vrijgezellenavond hadden doorleefd. 

Iedereen was die ochtend goed geconcentreerd. ‘Nearer my God to Thee’ werd met gevoel gespeeld. Tars speelde een prima trompetpartij in het ‘Ave Maria’ van Caccini. En Matthias trok de ‘Swedish Folk Song’ heel knap op gang. 

We sloten de mis ter ere van onze patroonheiligen Sint-Pieter en Pauwel af met ‘Lindenbaum’ van Schubert. Een rustig maar gemeend applaus was onze verdienste.

Daarna genoot de hele groep van een rustige koffie of pint op het terras van de Lux. 

Inhoud syndiceren